WITAMY W

ZAMKU DOBROSZYCE

Runo parkowe


ŚNIEŻYCZKA PRZEBIŚNIEG (łac. Galanthus nivalis)

ŚNIEŻYCZKA PRZEBIŚNIEG

Gatunek rodzimy, naturalnie występujący tylko na południu Polski, w tym na Dolnym Śląsku, niemal na całym jego terytorium rzadziej w obszarze Borów Dolnośląskich i wyższych obszarów górskich w Sudetach. Największe zagęszczenie stanowisk notuje się w dolinach rzecznych na Nizinie Wrocławskiej, Wale Trzebnickim i niższych położeniach Sudetów takich jak: Przedgórze Sudeckie, Pogórze Zachodniosudeckie, Góry Kaczawskie, Góry Sowie. Kwitnie od lutego do kwietnia. Jest wskaźnikowym gatunkiem dla fenologicznej pory roku – przedwiośnia. W połowie XX wieku śnieżyczka uznawana była za jeden z „najbardziej zagrożonych wyniszczeniem gatunków roślin w Polsce”, którą ochroną objęto w 1946 r., w 2014 r. gatunek ten został objęty ochroną częściową. W runie parkowym spotkać można pojedyncze okazy odmiany pełnokwiatowej ‘Flore Pleno’, z zewnętrznymi listkami okwiatu białymi i licznymi wewnętrznymi, o nierównej długości i barwie zielono-białej. Odmiana ta nie wytwarza nasion, w związku z tym rozmnażana jest wyłącznie za pomocą cebulek przybyszowych.

ŚNIEŻYCA WIOSENNA (łac. Leucojum vernum)

ŚNIEŻYCA WIOSENNA

Gatunek rodzimy, w Polsce rośnie głównie w Sudetach i Karpatach, szczególnie obficie w Bieszczadach. Jako roślina typowo reglowa poza terenami górskimi występuje rzadko, tylko na Nizinie Śląskiej i w Wielkopolsce. Rośnie w lasach łęgowych oraz na kwaśnych i wilgotnych łąkach. Lubi wilgotne lub mokre gleby brunatne i mady próchnicze. Jest to jeden z najwcześniejszych kwitnących gatunków rodzimych roślin. Kwitnie od marca do kwietnia, a w sprzyjających warunkach już w lutym. W latach 1946–2014 znajdowała się pod ochroną ścisłą. Od 2014 roku w na stanowiskach naturalnych objęta jest ochroną częściową. Jest narażona na wyginięcie z powodu masowego zrywania o przenoszenia do ogrodów. Przyczyną zagrożenia jest także niszczenie jej siedlisk w nadrzecznych łęgach podczas regulacji rzek. W 2006 r. umieszczona w Czerwonej liście roślin i grzybów Polski w grupie gatunków narażonych na wyginięcie. W wydaniu z 2016 roku cały gatunek został umieszczony w kategorii NT, bliski zagrożenia.

CEBULICA SYBERYJSKA (łac. Scilla siberica)

CEBULICA SYBERYJSKA

Bylina cebulowa występująca w Europie południowo-wschodniej, na Kaukazie i w Azji Mniejszej gdzie rośnie w świetlistych lasach i zaroślach. Uznawana za ekspansywną i stosunkowo długo żyjącą. Antropofit zadomowiony we florze Polski, często spotykany na terenie dawnych, historycznych, założeń parkowych. Kwitnie na przedwiośniu od marca do kwietnia, kwiaty niebiskie.

ZAWILEC GAJOWY (łac. Anemone nemorosa)

ZAWILEC GAJOWY

W Polsce rośnie pospolicie na całym niżu, w górach sięga pod regiel górny. Rzadziej notowany jest jedynie w rejonie Kujaw, na północnym Mazowszu, lokalnie na Mazurach. Zawilec gajowy występuje na glebach świeżych, żyznych, o odczynie obojętnym lub słabo kwaśnym. Dobrze rośnie w miejscach półcienistych i zacienionych. Obecność zawilca gajowego wskazuje na szybki proces rozkładu materii organicznej. Jako gatunek cieniolubny i wolno rozprzestrzeniający się bywa traktowany jako roślina wskaźnikowa dawnych lasów.

ZAWILEC ŻÓŁTY (łac. Anemone ranunculoides)

ZAWILEC ŻÓŁTY

W Polsce pospolity na całym niżu, ale występuje rzadziej od zawilca gajowego. Kwitnie od marca do maja.

ZŁOĆ ŻÓŁTA (łac. Gagea lutea)

ZŁOŚĆ ŻÓŁTA

W Polsce występuje pospolicie na całym niżu oraz na Pogórzu i w niższych partiach gór. Jest geofitem cebulkowym i rośliną azotolubną. Preferuje gleby gliniasto-piaszczyste bogate w składniki odżywcze. Spotkać ją można przede wszystkim w lasach liściastych zwłaszcza w łęgach i grądach. Złoć żółta jest gatunkiem wskaźnikowym starych lasów.

ZIARNOPŁON WIOSENNY (łac. Ficaria verna)

W Polsce jest gatunkiem rodzimym, pospolitym na terenie niemal całego kraju, rzadszy jest miejscami na północnym wschodzie i w górach. Kwitnienie ma szczyt zwykle w końcu marca i trwa przez kwiecień. Ziarnopłon wiosenny rośnie najczęściej w żyznych lasach liściastych, zwłaszcza w lasach łęgowych i w wilgotnych grądach, unika natomiast lasów na glebach kwaśnych i ubogich. Jadalne są młode liście, bulwki i pąki kwiatowe. Dawniej ludność wiejska wczesną wiosną spożywała młode liście ziarnopłonu, uważając je za smaczne warzywo. Ziarnopłon wiosenny jest gatunkiem wskaźnikowym starych lasów.

BLUSZCZ POSPOLITY (łac. Hedera helix)

Gatunek rodzimy, do 2014 roku, na stanowiskach objęty ochroną częściową. Pnącze pospolicie sadzone w parkach i na cmentarzach m.in. jako roślina okrywowa. Wbrew powszechnej opinii, pnącze nie zadusza drzew, natomiast zbyt duża masa na konarach drzew, może powodować dodatkowo je obciążać, co może przyczyniać się do wyłamywania pni. Sam bluszcz porastających pień może korzystnie wpływać na jego dodatkowe wzmocnienie. Pnącze posiada dwie formy wegetatywna w miejscach zacienionych, oraz generatywna kwitnącą, która wytwarza się w miejscach nasłonecznionych. Okazy wegetatywne posiadają liście klapowe, w przeciwieństwie generatywnych o liściach całobrzegi - takie zróżnicowanie liści nazywane jest heterofilią.


Aktualności | O nas | Apartamenty | Imprezy | Galeria | Kontakt | Mapa | Historia | Partnerzy | Regulamin